))
Een aantal jaren geleden ben ik met een stel vrienden op vakantie geweest in Indonesië. Niet zomaar een vakantie, maar een motorvakantie, door Bali en Java. Deze vakantie heeft op mij, en niet alleen op mij, zo’n indruk nagelaten, dat drie van deze vrienden en ik hebben besloten om een kleine reisorganisatie op te richten, met als doel jaarlijks een 22-daagse toertocht te maken door het mooie Indonesische landschap. Dus, naast mijn werk bij de BAM, ben ik ook reisleider. Dit jaar wilden we ons reisprogramma uitbreiden met een rondreis door Sumatra. Het leuke aan onze reizen is dat ze anders zijn dan andere reizen. Nou wil ik hier niet vervallen in een reclame boodschap, maar het hieronderstaande reisverslag zal je een indruk geven van wat ik bedoel.
De start van deze vakantie was uitstekend gepland. Ik had een deadline staan die met de nodige stress op vrijdagmiddag om 17:00u gehaald was. Geen mooier moment om op vakantie te gaan. De volgende zondag vertrokken we richting Sumatra. Bij aankomst in Medan worden we opgewacht door een vertrouwd gezicht: Nurdin, onze reisgids. Hij heeft met veel moeite motoren voor ons geregeld. We rijden deze trip op een RX-King, met een cilinderinhoud van 135 cc. Dat is even wat anders dan de zware machines die we hier gewend zijn. De RX-King is een lichte motor en daardoor zeer wendbaar; ideaal voor hier, wat mij betreft. Maar een motor huren zonder gebreken lijkt in Indonesië een onmogelijke opgave. Dus gaan we eerst een dagje toeren, om zo alle gebreken te kunnen constateren en te repareren.
De eerste stop is het ziekenhuis, om informatie in te winnen omtrent malaria in de jungle van Sumatra. Bij de ingang van het ziekenhuis moeten we door een metaaldetector. Zouden we dan toch in de lokale discotheek zijn beland. Nee hoor, dit is toch echt het ziekenhuis. Met onze tanktassen lopen we door het poortje. De meter slaat natuurlijk vol uit. Nee, niks aan de hand, gebaart de beveiligingsbeamte en we mogen gewoon doorlopen. So much for security. Uiteindelijk hebben ik voor Jeroen, Jeanette en mij voor 6 Euro per persoon aan malariapillen gehaald. In Nederland betaal je voor paludrine (Jorrit) of malerone (Eddy) in Nederland 21, respectievelijk 80 Euro. En in plaats van dagelijks hoef je het maar een keer in de twee weken te nemen. Er is alleen één probleem. We weten niet of we het goeie spul hebben en of ’t ook echt werkt…Deze dag hebben we ook nog het paleis van de Sultan bekeken en een grote Moskee bezocht. Ik zal in dit reisverslag niet ingaan op de toeristische trekpleisters van Sumatra. Die zijn terug te vinden in elke goede reisgids, voor wie meer wil weten.
))
Na een dagje rond te hebben gecrosst door Medan, hebben we alle gebreken aan de motoren verholpen en zijn we klaar voor de "ontdekkingsreis Sumatra". We vertrekken richting het Orang Oetan reservaat van Bukit Lawang. Dit reservaat is vorig jaar november nagenoeg volledig verwoest door een overstroming. Van de tientallen hotels, staat er nog één overeind. Sommige wegen zijn onbegaanbaar geworden, waardoor we stukjes om moeten rijden. Opeens rijden we over een fundament van wat vroeger een woning was, heel bizar. Om bij het hotel te komen moeten we over een touwbrug rijden, die net sterk genoeg is om één motor tegelijk te dragen. Al wiebelend rijden we één voor één over de brug en iedereen bereikt zonder averij de overkant. De orang-oetans van het reservaat zijn vorig jaar allemaal vrijgelaten, in de hoop dat ze in de vrije natuur zouden overleven. ))
Sommige beesten zijn nog zo aanhankelijk, dat ze gewoon door het restaurant lopen. Één keer liep moeder orang met baby oetan zomaar een hotelkamer binnen. Toen de rechtmatige bewoners thuis kwamen, schrokken ze hevig, maar voor moeder en baby was dit blijkbaar de normaalste gang van zaken. Op naar de volgende openstaande deur...
De volgende dag maken we ons op voor een heuse jungle trektocht. De jungle ligt letterlijk om te hoek. Binnen een kwartier heb je echt niet meer het idee dat je zo dicht bij de bewoonde wereld bent. De meest exotische wilde dieren passeren de revue. Het is snikheet en het water vindt dan ook gretig aftrek. Na vele uren door de jungle gezworven te hebben, komen we bezweet aan bij een wilde rivier. Tijd voor een frisse duik. Bij deze rivier slaan we het kamp op voor vannacht. Hoog in de lucht, boven de steile beboste wanden van de rivierbedding, vliegt eenn hornbill, een neushoornvogel met een lange staart. Twee meter van het kampvuur eet een wilde varaan de resten van een ananas, vele apen kijken toe vanuit de bomen, azend op wat restjes. Het wordt al snel donker en we gaan dus al vroeg naar plank (eh, bed). De volgende ochtend wordt het kamp omgebouwd tot een raft! Er blijft werkelijk niets achter. Al dobberend, met het zonnetje op onze buiken, dalen we over de rivier weer af, terug naar het dorp.
))
Op de motoren vervolgen we onze reis, door de jungle, langs mooie Batak architectuur. Sneller dan gedacht komen we langs de afslag voor de Sipiso-piso waterval, welke slechts 300m van de grote weg af zou liggen. Na een paar honderd meter, komen we bij een afslag een bordje tegen met het woord Sipiso-piso er op, maar nergens het woord “air terjun” (waterval). Wel iets met wisata en nog wat leuke kreten, die me herinneren aan iets toeristisch. Ook de 300m zijn ineens veranderd in 3000m. Eddy Sweers en ik besluiten om toch een kijkje te gaan nemen. Het is een leuk, klein, redelijk goed begaanbaar weggetje. In het begin in ieder geval... Hoe hoger we komen, des te meer gaten in de weg. Maar die gaten vallen nog wel mee. De begroeiing is van grotere zorg. Op sommige stukken groeit het riet van de ene kant van het weggetje naar de andere kant (en vice versa). Ook in het midden van de weg is de begroeiing volop aanwezig. Het stugge gras (?) snijdt en het riet klopt op mijn helm. Maar we zetten door. Na inderdaad een kilometer of drie komen we op een prachtig uitkijkpunt. Het uitzicht is schitterend, maar een waterval is in geen velden of wegen te bekennen. Wel is in de verte het eiland Samosir al te zien, de eindbestemming van deze dag. Op de terugweg ploeteren we ons weer een weg door de begroeiing en nemen ook nog een paar leuke foto’s. Op het droge gras glijdt mijn voorwiel onderuit. In mijn eentje krijg ik de motor niet overeind. De motor leunt tegen mijn been. Ik durf het niet te riskeren om de motor los te laten. Er rest mij niets anders dan even te wachten op Eddy. Wanneer hij arriveert, biedt ik hem mijn fototoestel alvast aan, wetende dat hij mij niet zal helpen voordat e.e.a. voor de eeuwigheid is vastgelegd.
Gelukkig hadden de anderen niet stil gezeten en hadden ze de waterval al gevonden, slechts een paar honderd meter verderop. De waterval is prachtig. Eddy, Jorrit en ik besluiten om ook de 170m naar beneden af te leggen, via een trap. Na een x-aantal treden, en een paar liter zweet lichter, zien we hier toch maar af. We moeten tenslotte ook nog terug…Na de lunch vervolgen we onze weg. De volgende stop is Samosir, een (schier)eiland in het Toba meer. Wederom: zie willekeurige reisgids voor details. De “rondweg” Samosir is ongeveer een dag rijden en staat garant voor een boeiend avontuur: schitterende bochten, prachtig uitzicht, twijfelachtige bruggen en onberekenbaar loslopend vee.
))
))
Een paar dagen later komen we in een desolaat plaatsje met slechts anderhalf hotel. Wij verblijven in het halve. Het regent ook nog hevig. Ter amusement huren we een drietal overdekte Vespa’s, de lokale taxi. We houden een Vespa race up and down de hoofdstraat van het dorp. Aan het eind van de rit verschilt iedereen van mening over wie de winnaar is. Feit is dat iedereen blij is dat ze het hebben overleefd. Next stop: Bukittinggi, over de Trans Sumatra Highway. High? Ok, we rijden in de bergen. Way? Daar valt over te discussiëren. Onderweg stoppen we exact op de evenaar, voor wat “I was here”-kiekjes. We vervolgen onze weg over strak, bochtig asfalt, met een uitzicht waar je u tegen zegt. Als je tenminste de tijd er voor neemt om er ook naar te kijken, en niet als gekken gaat scheuren. Maar ja, da's wel heel moeilijk te weerstaan. In Bukittinggi is van alles te zien: pluk de reisgids maar weer uit de kast. Fort de Kock, Sianok Canyon, het Maninjau meer, Minangkabau dansvoorstelling, diervriendelijke stierengevechten: seen it, lived it, loved it. Maar wat voor ons belangrijker was, er was een discotheek, goede muziek en een koud (duur!) pilsje.
Na drie dagen Bukittinggi rijden we naar Padang, het eindpunt van deze reis. Het rustieke losmen Uncle Jack’s is een relaxte afsluiting. We brengen de dag door op een onbewoond eiland en doen de hele dag helemaal niets! Heerlijk. ’s Avonds, wanneer we op de veranda zitten, kruipt de lokale bevolking uit hun schulp en komt bij ons zitten. Een gitaar gaat van hand tot hand en om de beurt zingt er iemand een lied. De één uiteraard wat beter dan de ander, maar zeker niet onaardig. Opeens is daar ook een percussie setje. Spontaan valt er iemand in en begint te trommelen. Eentje pakt een paar lepels en begint deze te bespelen op een mannier waar Mini en Maxi jaloers op zouden zijn. Ook één (van de vele) lege bierfles wordt gepromoveerd tot muziekinstrument. We verstaan geen woord van hetgeen gezongen wordt, maar het is een feest om naar te luisteren.
Ook de volgende ochtend komt de zon weer op. 's Middags is het water lekker rustig en trekt de zee zich terug. Dit is het moment waarop Jorrit en Eddy het tijd vinden om een stukje lekker over het strand te gaan motorcrossen. Het geheel leverde een paar spectaculaire shots op. De motoren hebben er ook zichtbaar van genoten. Zij konden geen afscheid nemen van het heerlijke zand en hebben het halve strand aan zich gebonden. Gelukkig waren de douches groot genoeg voor motor en berijder, zodat beide weer als nieuw tevoorschijn kwamen. Een waardige afsluiting van een heerlijke, ontspannende en inspannende vakantie. Van de vlucht huiswaarts kan ik jullie niet veel vertellen. Ik heb nagenoeg de gehele vlucht heerlijk geslapen. Ik zal 't wel nodig gehad hebben, denk ik...Nog één ding: Nog voor we thuis waren, zijn we de friettent in gedoken, voor een inmiddels bijna traditionele afsluiting met een frikandel speciaal! Zonder nasi!
Dit is slechts een samenvatting. Wil je meer weten, kijk dan op www.amtravel.nl voor het hele verhaal en nog véél meer foto’s.
Tekst en foto's: Jeroen Peters / AMTravel
))
voor reacties.... redactie@motorblaadje.nl