Net nadat Motorblaadje zich er over had verbaasd dat een nieuwe FJR1300 bijna 18.000, en een niet zo nieuwe FJ1200 1.500 euro kon kosten kwam Mick op bezoek. Op zijn Yamaha die het beste van Joe Bar combineert met het bewijs dat dromen niet per definitie zwaar gefinancierd hoeven te zijn. En over het derde wiel van de Yamaha lees je ook meer in Motorblaadje...
Cafe racers zijn voor de Aller Oudste Garde natuurlijk per definitie sportief gemaakte Britse Twins. De Cafe racer gedachte is geboren uit verveling. Maar omdat het begrip 'hangjongere' nog niet was uitgevonden moest de Britse motorjeugd zich zo'n halve eeuw geleden zelf maar zien te vermaken. Dat vermaak vonden ze - met hun motoren - bij chauffeurscafe's. Die waren doorgaans open en lagen aan doorgaande wegen. Als je dan beseft dat de eerste Britse autsnelweg pas in 1964 open ging, dan weet je dat die doorgaande wegen ook slingerende wegen waren. Dat was niet erg. Engelse motoren waren niet op brute topsnelheid, maar op goede wegligging geconstrueerd. Het cafe race gebeuren had de jukebox als chronometer. De motorrijder stopte een muntje in de juke box, koos een plaat en ging er als een haas vandoor. De insteek was dat hij een bepaald parcours had afgelegd voordat de plaat ten einde was. Even bijpraten: "singeletje"= geluidsdrager op vinyl. De tijdsduur van zo'n singletje was doorgaans een minuut of drie.
)) |
)) )) |
|
| Zelfgeklopte deuken onder de clip ons... | Megatons, open filters, oliemetertje... Top! Booskijkertje |
Het feit dat er in Engeland nog steeds zoveel goede motorrijders rijden komt door een selectie van genen. De mindere motorrijders die het spel toch mee wilden spelen reden zich massaal aan barrels. Sneu.
Nu zijn er nog steeds veel cafe racer liefhebbers. Ze kunnen helemaal los gaan want 'De Markt' biedt de mooiste spullen voor heel veel motoren die in elk geval de suggestie van een klassieke sportfiets hebben. Op confectiegebied is de Voxan caferacer daar een fantastisch voorbeeld van. Maar die Voxan kost, net als veel van de mooiste toeveringsprodukten in de vorm van alu tanks enzo kluiten geld. Dat is in schrille tegenstelling met wat de motorrijders die ooit aan de roots van het fenomeen stonden haddeen. Geld. Mick gaat terug naar de pure essentie van de road racerij. Hij heeft een motor. Die verbouwt hij zelf. Eigenhandig. En de"Megaton bommetjes" onder zijn Yamaha zijn het mooiste eerbetoon aan de soort dat je je maaar kunt denken. Mick modelleerde de deuken in de tank door zijn handen tussen de tank en het stuur te pletten. Dat was alleen voor de locatie van de welvingen, Hij plakte de contouren af en begon te plaatwerken. Van buiten naar binnen. zoals het hoort.... De tankdeuken houden de handen nu vrij als de roerganger de korte helmstokjes aan de telescoop bediend. Het idee is om de afwerking in kleur conform Yamaha's oude 'geel met blokken schema' te doen. Maar dan met een ander geel en een blokband die alleen maar geinspireerd is op het origineel. De ooit zo brave Yamaha is er een beest door geworden. En als hij af is, dan is het nog een mooi beest ook. Alleen willen de wheelies niet zo lukken door de cardan aandrijving. De motor is nog niet af. 'Wordt vervolgd' dus. We horen Meer van Mick. Dat kan zomaar een nieuwe rubriek worden... Smooi!
.jpg)
voor reacties.... redactie@motorblaadje.nl