Jean-Louis Soupape… een wijs man.
Beste lezer, allerliefste lezeres,
Ik zat aan de keukentafel met Jean-Louis. Jean-Louis Soupape om precies te zijn. Ik ken J.L. (of Jean-Lou, wij Walen houden van afkortingen moet je weten; een GSM is een “G”, de MacDonalds de “Macdo” een een Opel een… Opel want sommige namen kun je nu eenmaal niet afkorten hè slimmekes!
Maar… daar gaat het niet om. Toch niet nu.
Jean-Lou moet je weten is een oude grijsaard, ouder dan jij en ik tezamen, een soort Oerwaal met de gelatenheid van een bos vol met bomige bomen, een meer vol sappig water, een … nu ja, je begrijpt wel wat ik bedoel zeker?
Deze avond waren J.L. en ik vol goede moed en jeugdige ijver in de Ouwe Duys geklauterd; een ongelijke strijd die wij –ondanks onze inzet en doorzettingsvermogen- leken te gaan verliezen.
“Luister goed naar wat ik ga zeggen jongen” Jean-Louis keek met vorsend aan, “Besef jij eigenlijk wel dat de aarde plat is? Dat wij met z’n allen belazerd worden doordat “ZE” beweren dat de aarde een bol is?”
Hier moest ik even op kauwen.
“Ik zal het je uitleggen mijn vriend, het is heel simpel” Jean-Lou stapte naar de woonkamer en pakte één van de biljartballen van mijn biljart. Daarmee èn met een halfgevulde beker water kwam hij weer aan de keukentafel zitten.
Ik wilde hem net vragen of hij de Ouwe Duys opgaf en “aan het water” ging toen hij de volgende, historische woorden sprak:
“Ik ga je iets laten zien dat je wereld verandert; wat de wereld verandert. Kijk goed…”
Hij legde de bal op de keukentafel neer en goot er –voorzichtig- wat water overheen. Dat water droop er uiteraard zo vanaf en bleef in een sierlijk plasje op het blad van de keukentafel liggen. Ik keek er toch enigszins verbaasd naar. Naar dat plasje. Op de keukentafel. Onze fraaie keukentafel... Een plasje water en een zo goed als droge biljartbal...
“Et voilà!” J.L. keek me in- en intevreden aan.
Ik fronste mijn linkerwenkbrauw (mijn rechterwenkbrauw heeft namelijk al jarenlang een identiteitscrisis, ik kan er ook niks aan doen…)
“Kijk”, vervolgde hij, “ Wat er gebeurd is is het volgende: Ik goot water op een rond voorwerp, een bol. Omdat dat voorwerp rond is droop het water ervan af; daarna bleef het liggen op een plat oppervlak, het tafelblad.”
Mijn linkerwenkbrauw zat inmiddels ter hoogte van mijn haargrens, ik snapte er niets van.
“De aarde is plat.” , zei J.L. en keek me doordringend aan.
“Plat?”, vroeg ik omdat me zo gauw geen betere vraag te binnen schoot, “Hoezo, plat?”
En de kers, dat is 'nen 'cerise'. Vitamines dus.
“Eh bien, ik zal het uitleggen, schenk nog eens in…”
Nadat we elk nog 2 glaasjes hadden gedegusteerd vervolgde Jean-Lou zijn wonderlijke verhaal.
“Bekijk de wereld als een biljartbal, een grote biljartbal. Als het regent, de Goden huilen dan zoals je weet omdat de mensen er zo’n merde van maken dan… zou het water niet blijven “plakken” in meren, zeeën en oceanen, nee, het zou er vanaf druipen en verdwijnen in het heelal. Je hebt dat net gezien: water plakt niet op een bol…”
Daar –moest ik toegeven- had hij een punt.
“Je hebt ook gezien”, vervolgde hij “Dat het water wel blijft liggen op een plat oppervlak, in dit geval jouw overigens prachtige keukentafel…”
“Dus…” , het begon mij stilaan duidelijk te worden, een wonderlijke ervaring...
“Dus”, Jean-Louis keek me doordringend aan, “Dus wordt de mensheid al een paar eeuwen belazerd met dat gelul over de zogenaamde aardbol. Er is geen aardbol, de aarde is een platte plaat, ik heb het je net bewezen toch?”
Mijn keuken was gevuld met stilte. Ik besefte dat Jean-Lou, deze sympathieke Waalse ziener, mij door een poort naar een andere dimensie had geleid, de vierde
dimensie…
De Bermuda Driehoek dus... Ook fake...
J.L. keek me samenzweerderig aan. “Snap je nu, de Bermuda driehoek, je weet wel van de verdwijnende schepen: flauwekul. Die schepen zijn gewoon van de aarde afgevaren. En vliegstuigen die van het radarscherm verdwijnen…piece of cake”
“En de maan dan, die blijft toch gewoon rond hoop ik?” vroeg ik in een wanhopige poging niet alle bestaanszekerheden te verliezen.
“De maan is ook een schijf. Maar dan één die op z’n kant staat, anders zouden we ‘m natuurlijk slechts als een dun streepje in het heelal zien snap je?”
Het draaide voor m’n ogen. Zoveel informatie. Zo’n knalhard en simpel bewijs. Bedrogen, ze hebben ons bedrogen besefte ik, al eeuwenlang…
“Maar waarom? Waarom hebben ze ons dat wijsgemaakt. Waarom?”
Een dikke traan biggelde over mijn wang.
“Om ons dom te houden, ze maken ons toch van alles wijs, snap dat dan toch. Haat en angst, 1.000 kanalen op je t.v; wij geloven toch alles…”
Ik keek hem aan. “En de Australiërs dan, waar wonen de Australiërs dan?”
Jean-Louis snoof verachtelijk. “Die zitten in het komplot, de rotzakken. Kom, schenk nog eens in…”
Zo zie je, niets is wat het lijkt. Erg hè?
Uw,
Hallie Blobberer
voor reacties.... redactie@motorblaadje.nl